ก้อแค่บ๊อก

 

          ตอนเช้า 

 

                 กำลังจะออกจากบ้าน

                       แต่แม่โทรเข้ามือถือ ได้ความว่า

 

                       รถตัวเองที่พ่อเอาไปขับ(เนื่องจากรถพ่อเอาไปซ่อมอยู่)

 

                               ได้ถูกนำไปซัดกับรถใหม่เอี่ยม

                           (เห็นหลังจากนั้นไม่นานว่าเป็น accord สีขาวเงาวับ)

 

                    โดยทีเด็ดอยู่ที่ 

 

 

                          "ประกันหมดไปวันสุดท้ายเมื่อวาน และยังไม่ได้ต่อ"

 

 

                   หลังจากนั้น ก้อนั่งมอไซไปทำงานปกติ

 

 

                ตอนลงจากรถไฟฟ้า

 

                   เดินผ่านสถานีมา บัตรหมดพอดี

                        ในกระเป๋ามีตัง 600 พอดี

                   เลยไปกดตัง 200 มาติดกระเป๋าไว้

                            (เงินเดือนยังไม่เข้า)

 

           ระหว่างที่ทำงานอยู่

 

                   แม่โทรมาได้ความว่า เสียไป 5000 ค่าทำกันชน

 

                   โดยที่รถเราไม่เป็นอะไรเลย (มันจะเป็นไปได้ไงเนี่ย)

 

 

 

          ตอนค่ำ เลิกงาน

 

                   นึกยังไงไม่รู้ แวะตู้เอทีเอ็ม ลองดูเงินซักหน่อย

 

 

                        แต่แล้ว เมื่อเปิดกระเป๋าตังดู ได้ความว่า

 

                                บัตรเอทีเอม ไม่อยู่

 

                        ตอนเช้าคงลืมไว้ที่ตู้.......

 

 

 

                               .......................

 

 

 

                      วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย

 

                          พ่อเอารถไปซัด

                          ลืมบัตรเอทีเอม

 

                    หยิบโทรศัพทมือถือขึ้นมา จะโทรไประงับ

                            แต่ก้อวางสายไป

 

                              จะรู้เบอรบัญชีมั๊ย(ต้องใช้มั๊ยเนี่ย)

                              และที่สำคัญ

 

                                           ช้าไปมั๊ย

 

                      แต่เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเช้า มีเงินติดบัญชี ไม่กี่ร้อย

                                          ตอนเที่ยง เงินเดือนเข้า

 

                         ชะตากรรมมันจะเป็นยังไง

 

                    เลยโทรไปหาแม่ที่บ้าน บอกให้หาสมุดเงินฝากเตรียมเอาไว้

 

 

                       จะลองไปถามที่สถานีรถไฟฟ้าก่อน

                               ว่ามีใครเก็บได้มั๊ย

 

 

                          ถึงสถานี ถามๆ ได้ความว่า มีคนเก็บไว้

                                            (ผ่านไป 1 เปลาะ)

                          รีบเอาบัตรไปกดดู ว่ายังมีตังมั๊ย ได้ความว่ามีครบ

                                             (นับว่าดีเลยทีเดียว)

 

                        ด้วยความมึน เข้าไปถามว่าใครเก็บได้ มีเบอรติดต่อมั๊ย

                             เค้าบอกว่า เป็นเจ้าหน้าที่ของที่นี่

 

                                  เลยฝากขอบคุณไป

 

                                    (แล้วทำไมไม่ถามชื่อฟะ)

                                    (... พรุ่งนี้แล้วกัน)

 

 

               กลับมาถึงบ้าน

 

                       คุยกันไปมา ตามประสาเรื่องแปลกในชีวิต

                             แล้วแม่ก้อถามขึ้น

 

แม่ถามว่า : แมวเข้าไปอยู่ในกระโปรงหน้ารถ แล้วขับรถออกไป แมวจะตายมั๊ย

เด็กชาย บ. :  ...น่าจะแล้วแต่ดวงแมว

 แม่บอกว่า :  วันนี้ ที่บริษัท ได้ยินเสียงแมวออกมาจากหน้ารถ ลองเปิดกระโปรงหน้าดู

                  เห็นลูกแมวตัวน้อยขดอยู่ ร้องเสียงดัง แต่ที่นั่นไม่มีแมว ลูกแมวจะมาจากไหน

                  น่าจะเป็นบ้าน  แต่จะเอามันออกแต่มันไม่ยอม เอาออกมาไม่ได้ซักที

                  ช่างที่บริษัทจะใช้รถแล้ว เลยจะขับออกไปเลย มันเลยยอมออกมา

                  แต่แมวในกระโปรงหน้าจากบ้าน มันจะไม่ตายหรอ

 เด็กชาย บ. :  ...เลี้ยงไว้เลยนะ มันอุตส่ารอดมาได้

                  ถ้ามันไปอยู่ในที่ที่พอดี มันอาจจะไม่ตาย

                  บ้าน-บริษัท ก้อไม่ได้ไกลมาก

                  ยังมีพักครึ่งทาง ตอนไปซัด accord อีก

                  (แล้วตอนไปซัดเค้านี่ มันยังไม่ตายอยู่ได้เนอะ)

 

 

 

                          วันนี้มัน วันอะไร

 

 

 

       จะดีจะร้าย ก้อปนๆกันไป

 

 

     วันนี้

 

         ตอนเที่ยง

 

                ซื้อน้ำ 1 ขวด ในโลตัส

                    มีช่องจ่ายตังน้อยมาก และแต่ละช่อง จะมีคนซื้อของที่ละเยอะมากๆ

 

                   วันนี้เจอช่องว่าง มีคุณยาย รอจ่ายตังอยู่คนเดียว ของไม่เยอะมากด้วย

 

 

            แต่ ยายคนนั้น ก้อหันมายิ้มแล้วพูดว่า

 

                          "เชิญก่อนเลย น้ำขวดเดียวเอง"

 

            ... นานๆที เจอเรื่องแบบนี้บ้าง  ชีวิตดี

 

 

  ตอนเย็น

 

         ระหว่างรอรถเมล์

 

             มีคนที่รออยู่ก่อน พูดกัน ได้ความว่า

               จะแชร์กันขึ้นแท๊กซี่ เพราะรถเมล์ไม่มาซักที

 

          มองนาฬิกา

                   ...คาดว่าอีกไม่น่าเกิน 15 นาทีจะมีรถมา

 

               แต่คุณป้าข้างๆบอกว่า รอมาตั้งแต่ 5โมงครึ่งแล้ว

                  และตอนนี้ ทุ่มนึง 

                      ฝนตกรถคงติด เลยช้ามากๆ

 

              ซักพัก ทั้ง 4 คนก้อขึ้นรถแท๊กซี่ไป

 

            แล้วไม่นานนัก ก้อมีรถมา แต่เป็นรถร้อน คนยืนกันแน่น

 

 

               แต่ถัดมาอีกไม่นาน รถแอร์โล่งๆ ก้อมา

 

 

 

                        ในขณะที่คนหมดความอดทน 

                              หลังจากนั้นไม่นาน สิ่งที่รอคอยจะมา

 

         ด้วยความรู้สึกว่าบล๊อกเป็นเหมือนโถส้วม เวลาเจออะไรแย่ๆ เลยมักจะเอามาทิ้งไว้ในบล๊อก

 

            แต่หลังๆมานี่อยากเปลี่ยนอะไรๆดูบ้าง  ไม่ว่าเรื่องดี หรือ ไม่ดี ก้ออยากจะลองเอามาใส่ไว้

 

 

   2 วันก่อน

 

        งานหนังสือ

 

           ขับรถไป เลี้ยวรถเข้าไปปุ๊บ ด้วยความตาไว เลยได้ที่จอดอย่างรวดเร็ว แถมยังใกล้ประตูอีกด้วย

 

                      ข้าวเที่ยงที่่งานไม่ค่อยอร่อยเห็นร้านขายเครป น่ากินดี อันละ 60 แน่ะ แต่ก้อลอง

            เครปใส่ไอติมลูกกลมโต และเค้กโชโกเลด (ที่ทางร้านอ้างว่าคือ บราวนี่)

            ทั้งหมดถูกห่อด้วยเครปแผ่นบางเหนียว และห่อด้วยกระดาษเป็นรูปโคนอีกที

            แน่นอน มันกินยาก ช้อนที่ให้มา ตัดแป้งเครปไม่ขาด แต่แป้งกลับขาดด้วยก้อนไอติม

            ทำให้มันไหลออกมาจนเย็นโคน(ไม่หก) ทำให้เวลากินต้องแบกระดาษออกมา

            แต่แป้งก้อยังคงตัดไม่ขาด เป็นภาพการกินที่น่าอนาจใจยิ่ง

 

           ในงานเป็นวันธรรมดา คนน้อยมาก เดินได้อย่างสบายใจ

           ดูร้านนู้นดูร้านนี้ คนขายยิ้มแย้มคุยสนุก

           เดินไปเดินมาเจอหนังสือที่เลงไว้ จำได้ว่า ราคา 1200 เตรียมเงินไว้ กะว่าแกรบแน่ๆ

           เห็นวางขายอยู่ในราคา 500 

 

                    ใช่ มองไม่ผิดหรอก         500        บาท

 

             นี่มันสวรรค์ชัดๆ

 

     เดินอยู่จนค่ำ กะจะไปกินข้าว+ดูหนัง ในห้าง แต่รถก้อติดมาก ขับยาก มีคนพยายามปาดซ้ายปาดขวาตลอด

     จนไปถึงห้างเกือบปิด เลยทำได้แค่กินข้าว  อดดู รถไฟฟ้ามาหานะเธอ เลย

 

     ขากลับฟังวิทยุ  ได้ข่าวว่า วันแรก ฉายยังไม่ครบทุกรอบ ฟาดไปแล้ว 11ล้าน

 

 

 

     ดีแล้วที่ไม่ได้ดู  มันคงไม่มีที่นั่งแน่ๆ