ก้อแค่บ๊อก

         เนื่องจาก MSN จะลบบล๊อกที่ทำตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาทิ้งไปแล้ว

                    โดยให้ย้ายที่อยู่ใหม่ไปอยู่ที่ WordPress

 

                         ทำให้ได้มีโอกาสมาใส่อะไรลงในนี้อีกหลังจากหายไปนาน

                              อย่างว่า พอชีวิตมีความสุข โถส้วม ก้อไม่ค่อยจำเป็นกับชีวิตอีกต่อไป

                                             จนวันนึง มันเหมือนหลุดหายไปจากชีวิต

 

                                                    แต่แน่นอน                       มันยังอยู่

                                                    และแน่นอน                     ชีวิตบัดซบยังคงดำเนินต่อไป

 

 

              ชีวิตไม่มีทางมีแต่ความสุข  แต่มันไม่ต้องทุกข์เยอะขนาดนั้นก้อได้       เหนื่อย

 

 

               ชีวิตช่วงที่ห่างหายไปจากโถส้วม ไม่ใช่มีแต่ความสุขซะเต็มประดา

 

                                    แต่มันบัดซบยิ่ง

 

 

    ช่วงชีวิต ที่หายไปหลังจากบล๊อกใน MSN ครั้งสุดท้ายนั้น นับได้ว่า ปีกว่า เลยทีเดียว

 

          นานมาก ถ้าย้อนนึกว่าเคยอัพบล๊อก เดือนละอย่างน้อย 1 ครั้ง มาหลายปี

                    

 

1 ปี ที่หายไป

 

           เริ่มที่ ยังคงทำงานที่เก่า

                  แต่ได้ลองทำตำแหน่งใหม่

                         ซึ่งตัวงานดูจะตำแหน่งสูงกว่างานเก่า

                                 ค่อนข้างคนละสายกัน แต่อยากทำมากกว่า

                                          แน่นอนว่า ควรได้เงินเดือนมากขึ้น          …แต่แน่นอน   ไม่ได้

 

      ทำไปซักพัก ด้วยความเซงบริษัท แต่สนุกกับงาน

            งานก้อไม่มีมาป้อนเนื่องจาก บริษัทต้นขั้วที่ป้อนงานปิดตัวลง

                   ย้ายกลับมาทำงานเดิม          …และแน่นอน   

                                                               เงินเดือนยังไม่ได้ขึ้น(ตั้งแต่ตอนนู้น)

 

 

 

ต่อด้วย  งานที่รอแม่งมานานเกือบ 3 ปี

 

                       เริ่มติดต่อมา   ด้วยความบัดซบว่า   ต้องสมัครใหม่เกือบทั้งหมด

                                ไอ้ที่ยกเว้นคืออะไรก้อตามที่มันต้องออกตัง

                                          ดูท่าก้อรู้ว่าแม่งหาเรื่องคัดคนออก   พ่อตาย

                                                    และแน่นอนว่า  ไม่ได้งาน

 

ให้กูรอทำห่าอะไรตั้งหลายปี    ไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี

ขอประนามบริษัทนี้   ห่าการบินทวย

ขอแบนแม่งตลอดชีวิต

กาก

 

 

              แต่หลังจากนั้นไม่นาน   กลิ่นเน่ายังไม่ทันหายเหม็น

 

             ได้งานที่ใหม่ ตำแหน่งดี คนดี เงินเดือนยังไม่สามารถระบุ

                     ได้งานด้วยความว่องไวมาก จากปัจจัยเกื้อหนุนหลายอย่าง

                              นับว่าเป็นเรื่องดีดีครั้งนึงในชีวิต

 

                    ยังดีที่ตอนนี้ยืนอยู่ในจุดนี้   ไม่ได้สูง  แต่น่าพอใจ

                    แต่ชีวิตที่ผ่านมาโดยรวม เรียกได้ว่า    ..แย่มาก

                    ถึงจะดีใจที่ต้องนี้อยู่ตรงนี้

 

                              แต่ไม่มีวันให้อภัย   ไอ้บริษัทสัดห่านั่น

 

 

 

ปล. http://bonbonzilla666.wordpress.com

ปล.2 แมวจากเมื่อตอนก่อน ที่เคยติดอยู่ในรถ มีคนรับไปเลี้ยง ได้ชื่อว่า "โชค"

         เป็นแมวสีขาวสวยตัวโต แต่ดุมาก แต่จนปัจจุบัน ยังไม่เคยเจอตัวเลย

         ล่าสุด ได้ข่าวมาว่า ตกตึกจากชั้น 6 ลงมาตรงประมาณชั้น2

         ระหว่างทางมีที่เกาะเกี่ยวเล็กน้อยมากๆ

         แต่ที่ปลายทาง เป็นหลังคาที่มีเหล็กแหลมทิ่มยื่นออกมาถี่มาก

         แต่ไม่ตาย แต่อาการสาหัส เข้า รพ รอดูอาการอยู่

วันดีดีของฉันวันนี้ เริ่มเรื่องขึ้นในตอนบ่ายๆ

 

มีข่าวเรื่องงาน ที่สอบผ่านไปแล้ว แต่ให้รอเกือบ 3 ปี

แล้วสุดท้าย บอกว่า ให้สอบใหม่ทั้งหมด

 

แล้วผลออกมาอย่างคาดเดากันได้ว่า       ไม่ผ่าน

 

          ...ดีใจกันทั้งบ้าน

 

 

ตกดึก เลิกงาน

 

ด้วยความตั้งใจว่าจะนั่งรถเมลกลับบ้าน

ตามคาด ไม่มีรถเมลย่างกรายมาในสายตา

(ค่อนข้างปกติ แต่เพิ่มระดับความน่าดีใจเข้าไปอีก)

 

เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าแทน

ด้วยความที่บัตรรถไฟฟ้ารอบหมด เลยกดเงินมาเติม

 

ผิดคาด เสียบบัตรปุ๊บ จอขาวปั๊บ แล้วค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

 

      ...ตังยิ่งไม่มีอยู่ มันจะเหลือซักร้อยมั๊ยเนี่ย(น้อยกว่านั้นกดไม่ได้)

 

 

 

ความรู้สึกเหล่านั้นย้อนกลับมา  ความรู้สึกคล้ายๆ วันดีดีในช่วงที่ทำทีสิส

 

         ...ดีอย่างบรรยายไม่ถูก

 

ซักพัก เครื่องคืนบัตรมา    อ๊ะ หรือบัตรเสีย

ใส่อีกใบเข้าไป    

                                    ...จอขาว

 

 

                 ...ตังกู

 

 

 

โทรเข้า CallCenter รอบแรกเสียงห่วยๆ ขาดๆหายๆ ไม่ค่อยได้ยิน

 

                กินเวลา 3 นาที

 

โทรอีกรอบ รอสายนานมากๆ ไม่มีใครรับ

 

                กินเวลา 5 นาที

 

 

ระหว่างนั้นเอาบัตรไปเสียบ อีกตู้ กดเงินออกมา แล้วเดินไปเติมรอบ

(เงินมันยังมีนะ แต่อีกใบไม่รู้)

                ...อีกใบคงไม่เปนไรมั๊ง

 

                              ยังไงก้อมีหลักฐาน ทั้งกล้องหน้าตู้

                              ทั้งหมายเลขโทรออก

 

                              ไม่ใช่ไม่ทำอะไร แต่ไม่ได้รับการตอบรับ

 

 

เรื่องดีดี ของวันนี้ มีไม่ได้มากเท่าไหร่

แต่มันน่าดีใจจนเกินจะบรรยายจริงๆ

 

 

 

  มีเพื่อนคนนึง สมัยเรียนด้วยกัน เป็นคนที่ให้ความรู้สึกว่า มีความคิด มีหลักการ เป็นเหตเป็นผล

      ดูเปนคนที่น่าชื่นชมคนนึง

 

   หลังจากเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ไม่ค่อยได้ติดต่อกันอีก

 

 

 

    แต่แล้วปัจจุบัน ด้วยเทคโนโลยี ทำให้เราได้รับรู้ข่าวสาร ข้อความจากเพื่อนๆมากขึ้น

 

    แต่ด้วยเวลาไม่กี่ปี คำพูดไม่กี่คำ กลับทำให้รู้สึกว่า เพื่อนคนนั้น ไม่ได้เป็นคนที่เราเคยรู้จักอีกแล้ว

          แน่นอนว่าเพื่อนยังคงเป็นเพื่อนคนเดิม

                  แต่ตัวตนที่รู้สึกได้ในปัจจุบัน ต่างกับตัวตนในความทรงจำ

                         ไม่ใช่ทั้งหมด    แต่แตกต่าง

 

 

       เวลาไม่นานคนจะเปลี่ยนได้มากแค่ไหน

 

       หรือเป็นอีกส่วนที่เราไม่เคยเห็น

 

       หรือเป็นเราเอง ที่เปลี่ยนไป